”ebu” 16.11.2008

 Bazen hepimiz yaparız. Çok şikayet ederiz. Ama çarenin bizde olduğunu bir türlü anlayamayız. Hep bahaneler buluruz. Hep başarısız olmamızın nedenleri var. Hep “AMA” larımız vardır. Oysaki çoğu kez çare biziz. Bunu size bir fıkra ile anlatmak istiyorum: Tarlada çalışan 3 kişi öğle tatilinde yemeklerini birlikte yerlermiş. Eşlerinin hazırladığı yemekleri açarlarmış. 2 tane işçi torbalarını açtıkları zaman eşlerinin ne hazırladığını hayretle görür şöyle derlermiş; – Aaa bugün eşim bana makarna koymuş. – Aaa bugün eşim bana köfte koymuş vs. Üçüncü işçi olan Temel de her gün torbasını açar dert yanarmış; – Aaa eşim bugün yine bana peynirli sandviç koymuş. Diğer iki arkadaşı Temel’in haline çok üzülürlermiş. Bir gün demişler ki; – Temel, neden eşine söylemiyorsun ki, sana peynirli sandviç koymasın? – Benim eşim yok ki, bu sandviçi her gün ben hazırlıyorum demiş. Bu fıkrada olduğu gibi şikayet ettiğimiz koşulları biz hazırlıyoruz. Ya da çare bizim elimizde olduğu halde bir şey yapmıyor ama sürekli şikayet ediyoruz. Bunu zaman zaman hepimiz yapıyoruz. Çünkü şikayet etmek daha kolayımıza gidiyor.