Kaybettigin Zaman Icin

Kaybettigin Zaman Icin
Eflatun…
Bir gun Eflatun, talebelerinden birini kumar oynarken yakalamis ve siddetle azarlamis. Talebesi:
“Iyi ama ben cok az bir parasina oynuyordum” diye itiraz edecek olunca Eflatun cevap vermis:
“Ben seni kaybettigin para icin degil, kaybettigin zaman icin azarliyorum.”

Korkmak

İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için,sevmekten korkuyor.Sevilmekten korkuyor,kendisini sevilmeye layık görmediği için.Düşünmekten korkuyor sorumluluk getireceği için. Konuşmaktan korkuyor,eleştirilmekten korktuğu için.Duygularını ifade etmekten korkuyor,reddedilmekten korktuğu için. Yaşlanmaktan korkuyor,gençliğin kıymetini bilmediği için. Unutulmaktan korkuyor,dünyaya iyi birşey vermediği için.Ve ölmekten korkuyor aslında yaşamayı bilmediği için….W.SHAKESPEARE

Hayallerimiz

Pers Sultanı iki adamı olume mahkum etmis. Sultanin atini ne kadar
sevdigini bilen mahkumlardan bir tanesi hayatını bagişlarsa bir yıl icinde
ata uçmayi ögretebilecegini söylemis.
*Kendini dünyadaki
tek uçan ata binerken hayal eden Sultan bunu kabul etmiş..
Diğer mahkum inanmayan gözlerle arkadaşına bakmış ve
“Atların uçamadığını biliyorsun. Nasıl olup da böyle
delice bir fikirle çıkabildin ortaya..? Yalnızca kaçınılmazı
geciktiriyorsun o kadar.
” ” Pek değil ” demiş birinci mahkum.” Kendime dört özgürlük şansı
veriyorum.
Birincisi : Sultan bu yıl olebilir.
Ikincisi :Ben olebilirim.
Üçüncüsü:At olebilir…
Dördüncüsü… ” Belki ata uçmayı öğretebilirim..! “

Sevdiğime

Sonbaharın belirtileri var ankaranın puslu caddelerinde
Karanlık örtüsü çöküyor yavaş yavaş dökülen yaprakların üstüne
Perdemin aralığından bakıyorum bu manzaraya
İnsanların yüzünde bir soğukluk var
Bir telaş bir umutsuzluk
Sanki bağdatta bombalardan kaçan çocuklar gibi
Ne fark eder ben evdeyim onlar dışarıda
Orası da soğuk burası da
Çünkü Sen yoksun ne içerde ne dışarda
Ben üşümüyorum telaşım da yok umutsuz da değilim
Çünkü sen içerimdesin.
İçimi her zaman ısıtan sevdiğime….

”ebu” 16.11.2008

Okunmaya Değer

Tülay Bilin den alıntıdıdır….

 Bazen hepimiz yaparız. Çok şikayet ederiz. Ama çarenin bizde olduğunu bir türlü anlayamayız. Hep bahaneler buluruz. Hep başarısız olmamızın nedenleri var. Hep “AMA” larımız vardır. Oysaki çoğu kez çare biziz. Bunu size bir fıkra ile anlatmak istiyorum: Tarlada çalışan 3 kişi öğle tatilinde yemeklerini birlikte yerlermiş. Eşlerinin hazırladığı yemekleri açarlarmış. 2 tane işçi torbalarını açtıkları zaman eşlerinin ne hazırladığını hayretle görür şöyle derlermiş; – Aaa bugün eşim bana makarna koymuş. – Aaa bugün eşim bana köfte koymuş vs. Üçüncü işçi olan Temel de her gün torbasını açar dert yanarmış; – Aaa eşim bugün yine bana peynirli sandviç koymuş. Diğer iki arkadaşı Temel’in haline çok üzülürlermiş. Bir gün demişler ki; – Temel, neden eşine söylemiyorsun ki, sana peynirli sandviç koymasın? – Benim eşim yok ki, bu sandviçi her gün ben hazırlıyorum demiş. Bu fıkrada olduğu gibi şikayet ettiğimiz koşulları biz hazırlıyoruz. Ya da çare bizim elimizde olduğu halde bir şey yapmıyor ama sürekli şikayet ediyoruz. Bunu zaman zaman hepimiz yapıyoruz. Çünkü şikayet etmek daha kolayımıza gidiyor.